هميشه در زندگى كوبنديگ دارد ، از اين درد بىدرمان نجات پيدا مىكند به يك بلاى ديگر گرفتار مىشود ، از آن نجات پيدا مىكند به دنبالش يك درد ديگر . . . و . قارعه يعنى كوبندگى ، قرآن گناه را به مشكلات تشبيه كرده ، و مصيبتها ، به دردها و تجسم عمل به همين مىگويند ؛ گناه ما تجسم مىشود . قرآن مىفرمايد : نه يك كوبندگى ، بلكه لايزال ، يعنى هميشه كوبندگى دارد ، هميشه گرز گناه برسرش مىآيد ؛ گاهى براى خودش و گاهى براى نزديكانش . « او تحل قريبا من دارهم » « 1 » . اين معناى تجسم عمل و تجسم گناه در اين دنياست . « لايزال بنيانهم الذي بنواريبه في قلوبهم الا ان تقطع قلوبهم » « 2 » . گناه براى انسان دلهره مىآورد ، اضطراب خاطرى مىآورد كه تمام شدنى نيست ، مگر دلش پاره پاره شود ؛ اين آيه شريفه لايزال مىگويد . همه اين آياتى كه خواندم « بما صنعوا - بنيانهم الذي بنواريبه » . خودت اين خانه آتشين و زندان را بنا كردى ، اگر زندگى تاريك است ، وحشتزاست ، اينها را خودت تهيه و به پا ساختى ! « او كظلمات في بحر لجي يغشيه موج من فوقه موج من فوقه سحاب ظلمات بعضها فوق بعض اذا اخرج يده لم يكديريها و من

--> ( 1 ) . سوره رعد - آيهء 31 . ( 2 ) . سوره توبه - آيهء 110 .